Deel deze pagina:

Blogs

E-jeugdbescherming

Met mijn zaklamp schijn ik op de baby. Ze blijft maar huilen. Ik hoor stemmen op de gang. De ouders maken ruzie en roepen nare dingen tegen elkaar. De baby huilt steeds harder. De deur staat op een kiertje en ik zie hoe de vader de moeder duwt. Ze zegt me dat het wel goedkomt en dat ik op mijn kamer moet blijven. De rillingen lopen over mijn lijf. Gelukkig mag dan de bril af.

Vanaf het moment dat ik de VR-bril opzette bevond ik me in de kamer van het kind.

Een tijd geleden mocht ik door een virtual reality simulatie ervaren hoe het is om als kind je ouders te zien ruzie maken. Vanaf het moment dat ik de VR-bril opzette bevond ik me in de kamer van het kind. Hoewel de mensen in die omgeving duidelijk geen echte mensen waren, vóelde het wel als echt. Ik ben afgesloten van mijn eigen context en mijn hersenen registreren alles wat ik zie en hoor als ‘echt’. Mijn gedachten, gevoelens en gedrag passen zich volledig aan deze nieuwe omgeving aan. Ik ben even geen professional meer die met taal ingaat op de situatie. Ik ben Kelly die wegloopt van de deur, zonder dat ze het in de gaten heeft. Deze ervaring neemt niemand mij meer af.

Virtual reality is een belangrijke ontwikkeling in de zorg. Situaties zijn zo goed nagebootst, dat het meer dan ooit mogelijk is om ervaringen op te doen die je kunnen helpen in je werk. Zo besef ik nu beter wat het met een kind doet, als ouders tegen elkaar schreeuwen. En zou ik ouders zo’n simulatie gunnen, zodat zij weten wat dat met hun kind doet.

Maar ook andere technische innovaties doen hun intrede in de zorg. We zien al robots in de ouderenzorg. En apps die jongeren met autisme ondersteunen in hun dagelijkse activiteiten. Overigens gaat dit niet zonder slag of stoot. Veel zorgprofessionals maken zich zorgen dat met de inzet van techniek de persoonlijke aandacht voor een cliënt verdwijnt. Daarnaast moeten de meeste innovaties hun meerwaarde nog bewijzen, voordat er sprake kan zijn van implementatie. Dat vraagt om een investering van geld en tijd, iets waaraan nu juist een gebrek aan is in de zorg. Ik vind het zonde dat technische innovaties daardoor worden uitgesteld. Techniek kan immers veel processen vergemakkelijken, de cliënt meer regie geven en de professional tot andere inzichten brengen.

De mogelijkheden zijn eindeloos. E-jeugdbescherming is dus niet meer iets van de toekomst, maar van nu. Welke techniek ga jij vanaf nu gebruiken in jouw werk?

Kelly de Vries geeft op het symposium ‘De jeugdbescherming van morgen!’ op 18 september een workshop over e-jeugdbescherming. Het symposium zit vol, maar aanmelden voor de wachtlijst is mogelijk via deze link.

Geplaatst op 24-8-2017 door Lucinda van Ewijk interesting2 585 0

0 Reacties

Geef een reactie

Stuur mij een email bij een nieuwe reactie.