Deel deze pagina:

Blogs

Gefaald

Er was hard geschreeuw. Op afstand zag ik geduw en getrek tussen twee personen. Een kleiner persoon stond ertussen en probeerde de twee volwassenen uit elkaar te houden. De man riep dat hij ook recht had op zijn kind en dat zijn kind met hem mee moest. De vrouw riep dat hij geen goede vader was en dat het kind bij haar beter af was. Het lijdend voorwerp stond tussen hen in. Een mannetje van een jaar of acht. Hij duwde zijn moeder bij zijn vader weg. En andersom. Hij schreeuwde dat ze op moesten houden. Maar zijn ouders hadden geen oog voor hem. Ze waren alleen met elkaar bezig. Mijn jeugdbeschermingshart klopte.

Terwijl ik eropaf liep, kreeg ik het advies van één van de vele toeschouwers om me er niet mee te bemoeien. Ouders waren beiden types die er nog weleens op los konden slaan. Ik vroeg een grote, brede meneer om met me mee te gaan. ‘Waarom? Het is niet mijn kind.’ Ik gaf aan dat het kind uit deze situatie gehaald moest worden. Dat dit soort gebeurtenissen traumatisch zijn voor een kind. Het antwoord dat volgde verbaasde me nog meer. ‘Ach, hij is wel wat gewend.’

De groep toeschouwers werd groter. Niemand deed iets. Ik moet bekennen dat ik het ook wel spannend vond om in te grijpen. Misschien keerden de ouders zich dan wel tegen mij? Dus belde ik de politie. Nog voordat ik de meldkamer aan de telefoon had, zag ik twee politiewagens met hoge snelheid naderen. Gelukkig, er werd een eind gemaakt aan dit drama.

Daar waar andere toeschouwers hun huizen weer in gingen, over tot de orde van de dag, wist ik wat er nu ging gebeuren. De politie zou Veilig Thuis inschakelen. Hulpverlening zou op gang komen en jeugdzorgwerkers zouden hun uiterste best doen om ouders duidelijk te maken dat hun ruzies een slechte invloed hebben op hun kind. Het netwerk zou worden ingeschakeld om ouders en het kind te ondersteunen. Hopelijk komt alles dan goed.

Maar misschien gaat het ook wel helemaal mis. Leert het jongetje in kwestie dat ruzie maken, waar kinderen bij zijn normaal is. Dat agressief gedrag toegestaan is. Dan staan we over 15 jaar te kijken naar hoe hij ruzie maakt met de moeder van zijn kind. En geven we de schuld aan de hulpverlening. Die heeft immers gefaald.

Nee, wij hebben gefaald. Wij hebben niet ingegrepen toen de strijd voor onze neus gevoerd werd. Wij hebben het jochie niet laten zien dat het gedrag van zijn ouders niet ok was. We hebben hem niet getroost en in bescherming genomen. Eén iemand had al het verschil kunnen maken. Ik was het niet, de brede meneer ook niet. Ben jij het?

Kelly de Vries

Geplaatst op 10-7-2017 door Lucinda van Ewijk interesting19 2147 2

2 Reacties

Geef een reactie

Stuur mij een email bij een nieuwe reactie.

  1. Mireille Bekker

    Tja, dat is een goede vraag. Ik zou in ieder geval het kind even op zij nemen en proberen af te leiden. Ik denk dat de ouders dit niet zouden toestaan en zo had ik dan de aandacht van de ouders op mij kunnen trekken, waarbij ze misschien even van hun eigen ruzie weg kwamen. Pas als dit het geval is, heeft het zin om ze erop heen te wijzen, dat dit gedrag van beiden niet goed is.
    Maar ik zou me hoe dan ook meer op het kind focusseren, want de ouders is eigenlijk niet te helpen.
    In de huidige tijd, waar men met de huwelijksacte al bijna de scheiding aanvraagt, is het niet abnormaal dat er geen echte liefde meer bestaat. Echte liefde overwindt grenzen en zou het dan toch ooit tot een escalatie komen, dan is de liefde nog steeds de basis voor de rustige afloop van zaken, want waar haat is, was ooit eens liefde.
    Kinderen zijn altijd de leid dragende als Mama en Papa het niet meer samen redden. Maar ik denk dat het al begint met het huwelijk (of ander gemeenschappelijk papier) dat eigenlijk te snel wordt ondertekend of uit de verkeerde reden. De mensen moeten zich maar weer bewust ervan worden, wat het betekend samen te gaan voor de rest van het leven en nog meer wat het betekend een kind te krijgen.
    Dan waren we dichter aan de oplossing dan later 10 instanties los te laten om het onkruid weg te halen.

    Jammer dat de maatschappij zo ver is gekomen!

    Mireille

  2. Dorry

    Hoi Kelly, ik heb hetzelfde mogen ervaren en heb wel ingegrepen. Dit had wel een consequentie dat ik geen contact heb met diegene. Echter zij hebben hulp ingeschakeld voor het kind, en het gaat nu beter met hem en ook met zijn ouders.