Deel deze pagina:

Blogs

Knuffel

Ik heb een afspraak met moeder, zonder vader. Er is sprake van een vechtscheiding.

Als ik moeder binnen nodig in de spreekkamer, voel ik haar weerstand tegen het gesprek. Ik begrijp dat wel. In mijn uitnodigingsmail heb ik aangegeven wat ik met haar wil bespreken, zoals de ondertoezichtstelling die op ons verzoek door de Raad voor de Kinderbescherming zal worden aangevraagd. Maar ook de melding van school over de problemen met zoon Niels. En onze aanmelding van Niels voor een consultatie bij het Leo Kannerhuis.

‘We willen echt even met rust gelaten worden, weet je. Ook Niels. Vooral Niels’, valt ze met de deur in huis. ‘Al die wisselende coaches hebben zijn vertrouwen in de hulpverlening tot een nulpunt doen zakken. Ik weet wel dat jullie daar niets aan kunnen doen… Mensen vinden nou eenmaal andere banen en gaan weg, maar toch… En dan z’n vader, die hem bestookt met smsjes. Waarom moet hij zo nodig gaan trouwen? Snapt hij niet hoe belastend dit allemaal is voor Niels? En je zegt dat wij vaak verschillen in visie, wie zijn “wij”? Bedoel je wij-ouders of wij-jullie. Maar ik werk toch altijd aan alles mee? Waarom dan een ondertoezichtstelling? Denk ook niet dat Niels geholpen is met het Leo Kannerhuis. Het gaat juist hartstikke goed met Niels. Het enige waar hij last van heeft is zijn vader.’

Ze neemt een slok koffie en zwijgt. De stilte hangt tussen ons in. Nu is er ruimte om echt met elkaar in gesprek te gaan. ‘Wat fijn om te horen dat het goed gaat met Niels. En zal ik even toelichten waarom we een ondertoezichtstelling aanvragen en wat de meerwaarde is van het Leo Kannerhuis?’

Ze knikt. Ze luistert.

Na mijn toelichting spreken we samen over haar gevoelige zoon, die gediagnosticeerd is met ‘asperger’. Over de verwijdering tussen Niels en zijn gevoelige vader, die zich misschien wel meer herkent in zijn zoon dan hem lief is. Over de zoon, die zich ‘onveilig’ voelt bij zijn vader. Over de vader die zo bang is het contact met zijn zoon te verliezen. Over de stoere, sportieve zoon, die de vader zo graag in hem ziet. En over de verwachtingen die de zoon heeft van zijn vader van wie hij zielsveel houdt… Kortom: over ‘haar’ gevoelige mannen, die – zo hopen wij – met hulp van het Leo Kannerhuis nader tot elkaar gebracht kunnen worden. En over de ondersteuning die het Leo Kannerhuis aan Niels kan bieden bij het leren begrijpen en omgaan met onze wondere wereld. Er wordt instemmend geknikt. We verstaan elkaar.

Plotseling haalt moeder twee dikke boeken uit haar tas. Over autisme bij kinderen en over autisme in je partnerrelatie. Dit laatste boek slaat moeder open en zij begint zacht stukjes te citeren. Ik luister en hoor hoe zij mij hiermee een inkijkje geeft in wat zij gemist heeft in haar relatie. Ik hoor de wisselende tonen in haar stem. Ik hoor haar frustratie, haar verdriet. Haar begrip en berusting. Als zij het boek weglegt, kijkt ze me aan. Moet ik het nog uitleggen, vragen haar ogen. Niet nodig, zeggen mijn ogen terug. We zitten even stil bij elkaar. Dan rond ik ons gesprek af.

We staan op. Zij trekt haar jas aan, tilt haar hoofd op en zegt aarzelend: ‘Ik wil je heel graag een knuffel geven.’ Als ik deze wens enigszins verbouwereerd op me in laat werken, pakt ze me beet en legt even haar hoofd op mijn schouder. Met een lach op haar gezicht verlaat zij de spreekkamer.

Geplaatst op 20-4-2016 door Lucinda van Ewijk interesting22 5420 4

4 Reacties

Geef een reactie

Stuur mij een email bij een nieuwe reactie.

  1. Josien

    Wat een prachtig verhaal over echt luisteren. En de ander laten weten dat je meevoelt en mee wilt denken. Kortom de kracht van empathie. Want DAT is waar je verschil maakt en daadwerkelijk iets kunt betekenen.

  2. Diana

    Wat een compliment krijg je daar! Aansluiten en erkennen is zo belangrijk, mooi beschreven hoe je dat hebt gedaan.

  3. Annette

    Mijn vraag is nu, waarom is de ondertoezichtstelling nodig als de moeder de hulp aanvaardt?

  4. Caroline

    Mooi gedaan en beschreven, Marilou!