Deel deze pagina:

Blogs

Strijders

Heeft u ze wel eens in het echt gezien? Die mannen en vrouwen met een dikke huid? Flexibel, soms zonder benen, omdat ze die onder hun lijf uit rennen. Nee? Vreemd, er zijn er namelijk tienduizenden onder ons. Misschien wel honderdduizenden.

Jeugdzorgwerkers noem ik ze maar even voor het gemak. Want ze hebben allemaal verschillende namen. Gezinsvoogden, jeugdbeschermers, jeugdreclasseerders. En dan heb ik het niet eens over de nieuwe benamingen. Generalisten, wijkteammedewerkers, gezinsbeschermers. Een hele mond vol. Misschien heet het in uw gemeente wel weer anders. Ik noem ze HJZW: Hardwerkende JeugdZorgWerkers. Want dat doen ze! Ze werken hard. Misschien wel harder dan ooit.

Regelmatig kom ik ze tegen, die HJZW’ers. Gelukkig hoef ik niet ver te zoeken. Ik weet immers waaraan ik ze herken. Altijd vraag ik aan hen hoe ze zich staande houden. Voortdurend moeten ze schakelen tussen proces en inhoud. Waarbij processen vaak nog niet duidelijk zijn en de inhoud niet eenvoudig is. Ze vallen terug op elkaar. Op collega’s, teamleiders, gedragswetenschappers. Ze proberen het leuk te houden met elkaar. In moeilijke tijden.

Zo vertelde een HJZW’er laatst over een cliënt die achttien jaar was geworden. De jongeman had een jeugdreclasseringsmaatregel. De gemeente waar hij woonde weigerde echter nog langer hulp voor hem te regelen, nu hij achttien was. De HJZW’er heeft veel telefoontjes gepleegd en bezoekjes gebracht aan het gemeentehuis. Ze werd aangesproken op haar ‘brutaliteit’ en ‘te betrokken’ genoemd. Maar dat maakte haar niets uit. Ze wist dat haar cliënt hulp nodig had en er recht op had. Ze ging net zolang door totdat de jongeman de juiste hulp kreeg. Haar samenwerkingsrelatie met de gemeente werd er niet beter op. Ze vertelde dat haar dat niets uitmaakte. Het gaat om het belang van de cliënt en niet om het belang van de gemeente, gaf ze aan.

Ik heb respect voor deze mensen. Respect voor het feit dat ze het werk volhouden. Dat ze blijven strijden voor hun cliënten. Dat ze oog houden voor elkaar. Dat ze er zijn. Want ondanks alle kritiek hebben we ze nodig.

Als u nu in het vervolg zo’n HJZW’er herkent, wilt u hem of haar dan mede namens mij bedanken? Misschien vinden ze het moeilijk om een compliment te krijgen. Maar dat bewijst maar weer dat het ook gewoon mensen zijn.

 

Geplaatst op 21-3-2016 door Lucinda van Ewijk interesting90 7227 15

15 Reacties

Geef een reactie

Stuur mij een email bij een nieuwe reactie.

  1. Meiti Ullrich

    Volgens mij lopen er nog meer rond, de jeugdhulpverlening bestaat niet alleen uit gezinsvoogden, en jeugdreclasseerders of jeugdbeschermers.!! Ik werk in de pleegzorg en doe nu dezelfde dingen in veel zaken als boven beschreven!!

  2. Li-ja

    Ode aan Lucia van Ewijk en haar HJZW-er Anita Dingemans!

  3. Patrick Wasserman

    Je moet wel een (een beetje) gek zijn om dit werk te doen en oppassen dat je er niet (helemaal) gek van wordt…

    Patrick Wasserman 18 jaar BJz 😉

  4. w.w

    Met alle respect maar de jeugdbescherming is er nog lang niet .
    Veel te weinig controle op beslissingen van jeugd beschermers.
    Ga ervan uit dat er alleen goede hulp kan worden geboden als de begeleiders zelf een stabiele verhouding hebben in hun eigen gezin.
    En daar is in mijn bescheiden kennis vaker een gebrek aan.

    1. Floortje

      Wie controleert de Jeugdbeschermers eigenlijk? Ik heb het idee dat er vaak verkeerde beslissingen worden genomen.

  5. yvonne deurenberg

    IDD Al is er maar een jongere die later zegt , hij/zij heeft mij gehoord en was er voor me , dat maakt het verschil!!
    Ben nog steeds blij dat ik mag rennen voor onze jeugd!

    1. w.w

      Mijn stelling ….een kind gemist , missie niet geslaagd.
      Wees niet te snel tevreden ..

  6. Willie

    Ja dat ben ik! Handelen naar de geest van de wet!!! Niet naar de regeltjes van welke wet dan ook! Neem elkaar MEE in deze behandelingen!

  7. Trudie Meijer

    Helemaal mee eens, je stinkende best doen om jongeren een veilige jeugd te geven!! Ieder kind heeft daar recht op. Zonder oprechte motivatie hou je dit werk niet vol. Ik heb groot respect voor de werkers bij Jeugdzorg!

  8. stella

    Dat doet goed zo’n artikel had ik net even nodig als hjzw’er. Bedankt

  9. Elisabeth

    Ik ren ook voor onze LVB-doelgroep, samen met mijn team….Goed getraind en een goede conditie, dat heb ik….weet ook wanneer ik moet stoppen om weer even energie op te doen en dat er soms een moment is dat ik het stokje even over wil/moet geven aan een collega…

  10. Clair

    Die is er een uit miljoenen,helaas!!!!!

  11. Marius van Meurs

    Mijn jongste dochter doet dit werk al enige jaren. Om privacy redenen noemde ze nooit namen, maar vertelde wel over enkele zaken waar ze tegenaan liep. Onbegrip bij één of allebei de ouders ligt wel voor de hand maar niet hoe sommige beslissingen genomen werden bij het wel of niet een kind uit het gezin plaatsen van verwaarloosde of mishandelde kinderen dan wel ontspoorde kinderen waar ouder(s) geen controle over hadden. Enorm veel werk en inzet in het belang van het kind wordt wel eens met één hamerslag van tafel geveegd. Vechten tegen de bierkaai, frustrerend en toch doorgaan.